O Dorszu mówi się, że to ryba, która zmieniła świat. Przypisuje się mu duże znaczenie gospodarcze. Dorsz znany już był w X -XI w. Wikingowie suszyli dorsza na mrozie, by potem żywić się nim podczas swoich wypraw. W średniowieczu połowy dorsza były powszechne wśród Anglików i Basków. Był także podstawowym pożywieniem niewolników Ameryki Pn i Pd. Tak więc dorsz jako ryba łatwo dostępna i pożywana był codziennym wyżywieniem wielu społeczeństw. Niestety – zanieczyszczenie środowiska, zmiany klimatyczne i przełowienie spowodowały, że liczba dorszy zaczęła maleć. Rywalizacja o zmniejszającą się populację ryby doprowadziła w latach 70-tych do poważnych konfliktów międzynarodowych między Wlk. Brytanią a Islandią a w latach 90 doszło na tym tle do spięć między Kanadą a Hiszpanią. Pomimo zakazów połowów dorsza do dziś gatunek tej ryby nie odrodził swojej populacji i grozi mu wyginięcie.

O wartościach odżywczych Dorsza.

Mięso dorsza cechuje się delikatnością i kruchością. Jest mało kaloryczne i lekkostrawne. Dorsz to nie tylko cenne kwasy Omega-3, o ich właściwościach szerzej pisaliśmy w artykule „Dlaczego warto jeść ryby?” Największą zaletą dorsza jest duża zawartość białka i selenu, które wzmacniają naszą odporność. Dorsz to także konkretna dawka jodu, który dobroczynnie wpływa na tarczycę – już 100g ryby pokryje dzienne zapotrzebowanie na ten pierwiastek. Dodatkowo ryba ta zawiera witaminy z grupy B, odpowiadające za odpowiednią pracę układu pokarmowego i nerwowego; niacynę (wit.PP) obniżającą poziom cholesterolu; kwasy Omega-6 regulujące pracę nerek i wątroby oraz wapń, fosfor i witaminę D wspomagające budowę kości.

Niesamowite wędrówki łososia

Łosoś to ryba dwuwodna – przychodzi na świat w rzekach słodkich, by następnie powędrować do morza i tam dorastać. Jako dorosły osobnik powraca z powrotem do rzeki z której pochodzi i składa tam ikrę. Łososie w drodze do tarła nie spożywają pokarmu, więc słabsze wracają do morza. Te które dotrwają końca wędrówki, po tarle z wycieńczenia giną. Młode osobniki po 2-3 latach od wylęgu podążają ku morzu, by następnie wrócić do rzek i złożyć ikrę. Łososie w swoim życiu przemierzają kilka tysięcy kilometrów. Ta wędrówka dla naukowców jest wielką zagadką.

Skąd łososie wiedzą gdzie wrócić?

Wędrówki łososi uważane są za jedne z trudniejszych zwierzęcych migracji. Badacze udowodnili, że łososie w drodze na tarło kierują się geomagnetyzmem. Pole magnetyczne ziemi odpowiada za orientację w przestrzeni u niektórych gatunków zwierząt, m.inn. u ryb. Według badań naukowców ryby te wracają do swojego ojczystego miejsca dzięki pamięci pola magnetycznego. Na obecną chwile nie wiemy jak łososie zakodowują pole magnetyczne rzek, z których pochodzą.

Za co cenimy łososia?

Łosoś to najbogatsze źródło kwasów tłuszczowych Omega-3 i Omega-6 występujące w naturze. Dostarcza sporej ilości pełnowartościowego białka, dzięki czemu może być zamiennikiem tradycyjnego mięsa. Ryba ta zawiera także sporo witamin z grupy B, A, D i E oraz pierwiastków takich jak: jak cynk, potas, selen, żelazo, jod. Ale to nie wszystko. Łosoś posiada również bardzo silny przeciwutleniacz – astaksantynę, która oprócz działania przeciwbólowego i przeciwzapalnego chroni przed nowotworami.